به اندازه کافی درهم و برهم بودم. این دوتا خبر همزمان، یکی خوب و یکی بد، میزان آنتروپیم رو به حداکثر مقدار ممکن رسوند. 

نیاز به استراحت فکری و روحی دارم. نیاز دارم یک کمی به خودم زمان بدم تا ترازوم دوباره تعادلش رو به دست بیاره.

اگه اجازه بدین یه دو هفته ای ازتون مرخصی بگیرم. اگه خدا بخواهد شنبه یا یکشنبه دو هفته بعد برمی گردم.

امیدوارم روزای خوبی داشته باشین و زندگی آروم و جاری براتون ادامه پیدا کنه.

و البته دوستون دارم و التماس دعا...

من فکر می‌کنم یکی از بهترین روشها برای شناختن آدمها، کتابهاییه که دوست دارن. من اگه روانشناس بودم یه تست شخصیت بر این اساس تهیه می‌کردم و مطمئنم خیلی خوب جواب می‌داد.

مخصوصا در مورد رمان حس می‌کنم آدم وقتی بیشترین لذت رو از یه رمان می‌بره که با یکی از شخصیتهای رمان احساس هم‌ذات‌پنداری یا حداقل نزدیکی داشته باشه. یا اینکه دلش بخواد شبیه یکی از شخصیتها باشه.

به هر حال! این همه جملات بالا رو به ردیف کردم که بگم من هنوزم بعد ده دوازده سال که جلال آریان رو می‌شناسم و با وجود اینکه الان ده دوازده سال بزرگتر شدم، عاشق این شخصیتم و  از نظر شخصیتی یه جورایی باهاش احساس نزدیکی می‌کنم و کتاب "پارس" اسماعیل فصیح رو با همون لذتی می‌خونم که دوازده سال پیش "ثریا در اغما" و "درد سیاوش" رو خوندم.

اصلا مگه چیه؟ فدای سرم که بزرگ شدم! فدای سرم که بیست و هفت سالمه و یه سن و سالی ازم گذشته، من دلم می‌خواد یه بار دیگه همه‌ی کتابهای اسماعیل فصیح رو این بار به ترتیب و از اول تا آخر بخونم.

تو کدوم شخصیت توی کدوم کتابی؟

کاش خوابهای آدم هم مثل فلش فوروارد*شون دوطرفه بود. یعنی اگه تو کسی رو توی خواب می‌دیدی اونم تو رو توی خوابش می‌دید. اگه توی خواب بهش می‌گفتی چقدر دلتنگشی اونم توی خوابش می‌فهمید که تو چقدر دلت براش تنگ شده. وقتی تو خواب می‌دیدی که محکم بغلت کرده و بهت لبخند می‌زنه، خیالت راحت می‌شد که صبح وقتی گوشی تلفن رو برمی‌داری و بعد هف هش سال شماره‌اش رو می‌گیری، مطمئنی قبل از اینکه حتی صدات رو بشنوه می‌گه: "مستانه تویی؟"

مطمئنی با صدای خوابالو ازت نمی‌پرسه شما؟ و بعد از گفتن اسمت ساعتها توی خاطراتش دنبال یه اسم مشابه نمی‌گرده...

* flash forward یه سریال جدیده که توی قسمت اول سریال همه مردم دنیا دو دقیقه بیهوش می‌شن و توی اون دو دقیقه، دو دقیقه از زندگیشون رو در شش ماه بعد می‌بینن.

هه! حالم بهتره! داشتم یه کاری می کردم که کلی به نفعم بود ولی ناخودآگاه داشت روحم رو آزار می داد.

دست برداشتم.

شاید فقط دو دقیقه دیگه مونده بود تا تلاشم نتیجه بده و یک روز هم کافی بود تا به وضعیت جدید عادت کنه.

ولی دست برداشتم.

ارزش روحم خیلی بیشتر از این حرفهاست.

بی‌خود و بی‌جهت یه چیز سنگین اومده نشسته روی سینه‌ام...

دلم یه فنجون هوای تازه می‌خواد...

یه نگاه مهربون می خواد...