اونقدر نرفته بودم علم‌و‌صنعت که حتی نمی‌دونستم چه جوری از این سردر گرون‌قیمت* باید برم تو! ولی فکر می‌کردم از این سردر که رد بشم، همه چیز می‌شه همون‌طوری که بود. حتی انتظار داشتم همون خانم پیری که شبیه خاله‌ی مامانم بود، دم در نشسته باشه و چپ‌چپ نگاهم کنه و بگه کجا؟ اما نبود، رفته بود.

پام که رسید توی دانشگاه بیشتر احساس غریبی کردم. حس یه غریبه بین یه عالمه آدمی که نمی‌شناسمشون. رفتم آموزش کارم رو انجام بدم. انتظار داشتم همون خانمه که چشمهای عسلی داشت کارم رو انجام بده. در همه اتاقها رو باز کردم تا پیداش کنم. ولی نبود، رفته بود.

کارم که تموم شد راهم رو کج کردم به سمت دانشکده‌مون. مدتها بود که دلم می‌خواست یه بار دیگه توی اون راهروها قدم بزنم، چند دقیقه‌ای توی سایت سرک بکشم و به اسمارت‌بُرد کلاس 17 سر بزنم، حتی شده از دور دکتر جاهد رو ببینم و وقتی از جلوی اتاق شورای صنفی رد می‌شم یه آه جگرسوز بکشم.

اما وارد دانشکده که شدم، همون دم در دیدم نه کتابخونه و خانوم کتاب‌دار سرجاشه و نه اون خانمه که دستش خیلی تند بود و دو دقیقه‌ای ده صفحه برامون تایپ می‌کرد پشت دستگاه کپیه. نبودن، رفته بودن.

دیگه دست و دلم نرفت که از پله‌ها برم بالا. اینجا رو بدون آدمهایی که می‌شناختم، بدون هفتاد و هشتی‌هایی که پاتوقشون شورای صنفی بود و هشتادیایی که همیشه توی سایت ولو بودن نمی‌خواستم.

خاطره‌ها رو آدمها می‌سازن نه مکان‌ها.

آروم آروم اومدم به طرف سردر و برای دومین بار و آخرین بار از زیرش رد شدم و با رویای اینکه از اول بهمن باید از زیر سردر امیرکبیر رد بشم، دلم غنج رفت!

* زمانی که ساخت این سردر شروع شد آقای احمدی نژاد شهردار تهران بود و یه شایعاتی بود  مبنی بر اینکه دو سه میلیارد تومن از شهرداری برای ساخت این سردر هزینه کرده.

گاز فندکی که از اهواز برای خودش سوغاتی خریده، تموم شده. (اینکه این فندک رو به چه منظوری خریده و همراه با اون چه آلات لهو و لعب دیگه‌ای خریده، بماند.)

بدو بدو میره از سرکوچه یه اسپری گاز می‌خره که پرش کنه. اما ساعتها باهاش ور می‌ره و موفق نمی‌شه. (این کاره نیست.)

هرچی بهش اصرار می‌کنم که ببره سرکوچه و بگه براش پرش کنن قبول نمی‌کنه. (مرده و غرورش)

تا چشمش رو دور می‌بینم برش می‌دارم و منم یه امتحانی می‌کنم: "گازش بَده." (عروس بلد نیست برقصه، می‌گه زمین کجه)

فندک رو می‌گیره نزدیک گوشش و با ناامیدی می‌گه: "گوش کن، از توش صدای گاز میاد."

فندک رو از دستش می‌گیرم و می‌برم در گوشم و می‌زنم: "آره صدای گاز می‌ده." (آتش است این بانگ نای و نیست باد)

وحشت‌زده می‌پره طرفم و با دست می‌کوبه تو سرم. توی گوشم داغ شده و بوی موی سوخته میاد.

خوشبختانه سریع خاموش می‌شم و به جز از دست دادن مقدار اندکی از موهام بلای دیگه‌ای سرم نمیاد. (نگه دارنده‌اش نیکو نگه داشت. وگرنه صد قدح نفتاده بشکست )

پ.ن۱: امروز دومین تولد بادبادکه! مبارکش باشه. به مناسبت این اتفاق میمون از این به بعد به همه کامنتها جواب می‌دم.

پ.ن۲: می‌شه ازتون خواهش کنم اگه خواننده‌ی خاموشین یه امروز رو برام کامنت بذارین و یک کمی از خودتون برام بگین؟ اینکه چندسالتونه، چه کاره‌این، کجای این دنیای بزرگ زندگی می‌کنین و ... ، دوست دارم مخاطبهام رو بشناسم.

پ.ن۳: این وبلاگ رو با بانو درست کردیم برای معرفی فیلمهای خوبی که به نظر خودمون ارزش دیدن رو دارن و تا انتخابهای بهتری در این زمینه داشته باشیم. در صورت تمایل به همکاری و معرفی فیلم، همون جا بهمون اطلاع بدین.

دم غروبه، از مسجد جامع میایم به سمت کارون. هوا خوبه و یه نسیم خنک و نمدار می‌خوره به صورتمون. اینجا برخلاف اهواز دلگیر نیست. غم غربت توی هوا موج نمی‌زنه. آدم دلش نمی‌خواد بره کنار کارون بنشینه و زار زار گریه کنه.

چند قدم جلوتر، کنار رودخونه، چند نفر توی یه صف وایسادن. به چهره‌شون نمیاد مسافر باشن. به نظر میاد دارن از سرکار برمیان و منتظر تاکسی‌اند. منتظر تاکسی، اونم لب آب.

هیجان‌زده دست متین رو می‌کشم تا بریم توی صف وایسیم. متین می‌خنده و می‌گه: "اگه پرسید کجا پیاده می‌شین چی بگیم؟" ذوق زده می‌گم: "معلومه دیگه می‌گیم آخرش پیاده می‌شیم." متین ادامه می ده: "خدا کنه تا اهواز بره."

یه پیرمرد با دوچرخه میاد و پشت سر ما وایمیسه.

قایق می‌رسه و اول پیرمرد و دوچرخه‌اش و بعد بقیه رو سوار می کنه. ولی هنوز درست و حسابی سرجامون نشستیم که عرض رودخونه رو طی می‌کنه و می‌رسه اون طرف رودخونه.

و من و متین آخر از همه مثل آدمهایی که همه رویاهاشون به باد رفته از قایق پیاده می‌شیم و با حسرت به قدم زدن کنار کارون ادامه می‌دیم و یه نسیم خنک و نمدار صورتمون رو نوازش می‌ده.

۸ دی ۸۸ - بندر خرمشهر

پکی به سیگارش زد و سر ماشین رو به سمت یه جاده خاکی کج کرد.

از جلوی چندتا کارخونه رد شدیم. در همه‌شون بسته بود و دور و برشون پرنده پر نمی‌زد.

خیلی دلم می‌خواست بدونم خودشم کارگر یکی از این کارخونه‌ها بوده یا نه. که خودش ادامه داد:

دستی به موهای جوگندمیش کشید و توی آینه مرتبشون کرد. متین ازش پرسید از اوضاع  تهران خبر داره؟

دیگه جمله هاش رو ادامه نداد. متین هم دیگه چیزی نپرسید. یه نوار نوحه عربی گذاشت و صدای رادیوش رو بلند کرد.

مامانم یه مادربزرگ داشت که خدا بیامرز پیش‌بینی‌های عجیب غریبی می‌کرد. البته ما اون موقع به پیش‌بینی‌هاش می‌خندیدیم. ولی چند سال بعد معلوم شد که خیلی از پیش‌بینی‌هاش درست بوده!

یکی از این پیش‌بینی‌ها در مورد آینده‌ی ما بچه‌ها بود. ایشون عقیده داشت که خاله راضیه دانشمند می‌شه و مستانه پرفسور و مریم فیلسوف!

و البته دوتا از این پیش‌بینی‌ها درست از آب در اومد و من منتظرم که اون وسطیه هم اتفاق بیفته!

خلاصه این مریم خانوم فیلسوف ما یه چند وقتیه داره اینجا می‌نویسه و خوشحال می‌شه اگه بهش سربزنین.

پ.ن: دیگه دیدم عهدم رو که زیر پا گذاشتم و وبلاگم رو قبل از دو هفته نوشتم، چه یک وجب، چه صد وجب!