تصورکن پنجشنبه و جمعه پیش کلی مهمون داشته بوده باشی و تمام هفته رو هم به درس خوندن و کارکردن گذرونده باشی و همه امیدت به پنجشنبه، جمعه ات باشه که بتونی یه استراحتی کنی و یه تفریحی. صبح هم که بیدار شدی یه نقشه کوچولو برای عصرت کشیده باشی و کلی خوش خوشانت شده باشه، که یهو یه تلفن همه چیز رو خراب می کنه!

نمی تونی بهشون بگی نیان، چون تا حالا دو سه بار پیچوندیشون. 

پس چاره ای نیست جز اینکه زانوی غم رو بغل بگیری و قیافه آدمهای عزادار رو هم به خودت بگیری و به این فکر کنی که شام چی درست کنی...

*  فک کن! من دارم پرپر می‌زنم برم شمال. اون وقت آقای رئیس صبح زنگ می‌زنه به متین، از خواب بیدارش می‌کنه می‌گه آماده شو برای یه کاری باید بریم شمال! منم از شدت حسودی امروز نرفتم سر کار.

* متین یه ساعت وقت داشت آماده بشه. نمی‌خواستم صبحانه نخورده بره. ساعت پنج صبح با ترس و لرز رفتم تا نونوایی. انقدر هوا خنک و خوب بود و انقدر بوی یاسهای امین‌الدوله و نسترن‌ها توی کوچه رو پر کرده بود و انقدر سکوت دلپذیری بود که از فردا حتما متین رو هرطور شده حتی به زور آب! بیدارش می‌کنم تا بریم توی کوچه دوچرخه‌سواری.

* یکی از درسامون خیلی عقبه. از بس یا تعطیلی به کلاسمون خورده، یا استاد کلاس رو پیچونده. توی این دو هفته اگه هف هشت تا کلاس جبرانی هم بذاره بازم درسش تموم نمی‌شه. دیروز ازش پرسیدیم چی کار می‌خواد بکنه. گفت تا هرجا رسیدم درس می‌دم و از همونا امتحان پایان ترم می‌گیرم. بقیه‌اش رو هم بعد امتحانا بهتون درس می‌دم!

یعنی من عاشق این کلاسای مجازیمونم.

*‌چندوقت پیش یه چیزی به یکی از دوستام قرض دادم. راستش الان خیلی لازمش دارم! ولی می‌دونم دوستم هم الان همین قدر یا شاید هم بیشتر از من لازمش داره! هی با خودم کلنجار می‌رم که بهش زنگ بزنم یا نه. امیدوارم قبل اینکه مجبور بشم زنگ بزنم خدا لنگه‌اش رو از آسمون برام بفرسته!

* قاب عکس رو ببینید.

دیروز از چند ده تا وبلاگی که خوندم، فقط یکی یا دوتا وبلاگ بود که توش پر از غم و غصه نبود. راستش دلم گرفت. از این همه انرژی منفی که توی این شهر، توی این کشور وجود داره، دلم گرفت. از این همه مشکل و درد دلم گرفت. مشکلات عاطفی، مشکلات مالی، مشکلات اجتماعی و ...

امروز فقط دلم می‌خواد آرزوهای خوب براتون بکنم. آرزوی روزهایی که تمام وبلاگها پر از شادی باشن. پر از نوشتن از خوشی‌ها و شیرینی‌های زندگی. پر از آرامش. پر از عشق و پر از زندگی...

آرزو کنم که خدا دل تویی که غم داری رو شاد کنه. همون‌جور که دیروز دل یه سیاوش رو با جایزه صدمیلیون تومنی شاد کرد!!!

دوستتون دارم...

از صبح دچار خودآزاری شدم! خودآزاریش این مدلیه که عکس خودم و متین و مامان و بابام و خاله و عمه‌م و ... رو می‌دم به این سایته و وقتی نتیجه‌اش رو می‌بینم، می‌شینم هق هق گریه می‌کنم...

خب دلم نمی‌خواد این آدما پیر بشن...